>>>Hizmetchi

İşe Gelmiyorum..!!

filizkr — Tue, 01 May 2007 06:47:00 +0000

İş hayatı zor… Ama işini seven bir o kadar da çalışan var. Hatta ben son zamanlarda, birçok çalışanın işyerinden çok yaptığı işi sevdiği için bu hayatın zorluklarına katlandığını düşünüyorum.

Şirketler, kurumsallaşmak adına kurdukları öneri sistemleri sayesinde, personelden gelen önerileri değerlendirirler ama nedense birçoğumuz işyerimizde süregelen aksaklıkları açıkça dile getirmekten çekiniriz. Yöneticilerimizin çoğu zaman yanlış karar verdiklerini düşünürüz, asıl işi yapanın kendimiz olduğunu düşünürüz… Düşünürüz… Düşünürüz…. Sesimizi sadece kendimiz duyarız, yada en yakınımızdaki arkadaşlarımız bazen…

Ama artık, içinizden geldiği gibi “İşe Gelmiyorum…!” diyebilmenin bir yolu var…

www.isegelmiyorum.com

Fikirler sayfalarda… Ve şimdi ayraçlarda…

filizkr — Tue, 01 May 2007 05:50:00 +0000

Kurtuldum…!! Kitap okurken ayracı koyduğum sayfa aralığında, hangi satırda kaldığımı bulmak için satır altlarına post-it yapıştırmaktan kurtuldum…!

Çünkü artık “Fikir Ayracı” var…

Fikir Ayracı‘nın yaratıcısı sevgili Onur, hepimize çok basit araçlar gibi gelen kitap ayracına bile ne gibi hünerler kazandırılabileceğini göstermiş oldu bizlere… Onur, bu fikri sadece düşüncede bırakmamış tabii ki… Çok yakında her yerde karşınıza bir Fikir Ayracı çıkabilir, hayatınızın sayfaları arasında yerini alabilir…

TPE’den Kobilere İnovasyon Desteği : Proje Hezarfen

filizkr — Wed, 07 Mar 2007 19:13:00 +0000

İnovasyon Nedir ? Neden önemlidir ?

Hemen hemen hergün, ekonomi ve iş dünyasına ait yayınlarda çok sık adını duyduğumuz şirketlerin inovasyon hikayelerini artık hepimiz bilir olduk. Peki, inovasyon denince akla sadece büyük şirketler mi gelir? Ülkemizde KOBİ’lerin inovasyona bakışı nasıldır ve bu konuda yaptıkları çalışmalar var mıdır? Cevabı ne olursa olsun, artık biliyoruz ki ülkemizde bu konuda KOBİ’lere destek vermek üzere oluşturulmuş büyük bir proje var. Projeye imza atan da Türk Patent Enstitüsü…

Proje Hezarfen, Türk Patent Enstitüsü tarafından 2007 yılı başında başlatılan, ülkemizde KOBİ’lere inovasyoncu kültürün arttırılmasına katkı sağlamayı amaçlayan yeni bir proje. Proje kapsamında, KOBİ’lerin inovasyoncu faaliyetlerine danışmanlık yapılması ve bunun yanında tüm bölgeyi inovasyon ile tanıştırmayı hedef alan eğitimler, çalıştaylar ve KOBİlere inovasyon temel taraması, inovasyon alan önceliklerinin belirlenmesi, inovatif fikir üretme çalışması, inovasyon preojesi yol haritası hazırlanması gibi faaliyetler yer alıyor. Proje Hezarfen içinde “Teknolojiyi ve Rakipleri Takip Etmek”, “İş Planı Hazırlanması ve Sınai Mülkiyetin İş Planlarına Entegre Edilmesi”, “Firma İçinde İnovasyon Ortamının Yaratılması – İnovasyon Yönetimi” gibi konularda interaktif çalıştaylar 2007 yılı sonuna kadar tekrarlanacak.

Bu yönüyle diğer projelerden ayrılan Proje Hezarfen ile KOBİler ücretsiz birebir danışmanlık alabilecek, kendilerine özgü konuları uzmanlarıyla görüşebilecek, ilk elden cevap bulma imkanlarına sahip olacaklar. Proje Hezarfen’in ilk uygulaması 2007′de OSTİM’de gerçekleştirilecek.

Proje Hezarfen’in ilk ürünü ise, KobiHİT. KobiHİT sayesinde firmalar, internet üzerinden firmalarını inovasyona iten faktörler, inovasyon için gerekli yetenekler ve inovasyon kapasitesi hakkında ön bir tarama gerçekleştirebiliyorlar.

TPE’ne proje için KOSGEB ve OSTİM destek veriyor. Proje ekibi ise, kendi alanlarında uzman yerli ve yabancı toplam 16 kişiden oluşuyor.

Proje Hezarfen çalıştaylarına kayıt yaptırmak için

http://hezarfen.tpe.gov.tr/hezarfen/index.jsp?pages=100

adresini ziyaret edebilirsiniz.

Kayıtlar için son tarih 25 Mart 2007…

Umudunu Kaybetme

filizkr — Sun, 04 Mar 2007 17:30:00 +0000

Bugün, uzun bir aradan sonra sinemaya gittim. Will Smith’in, oğlu Jaden Smith’le beraber oynadığı Umudunu Kaybetme (The Pursuit of Happyness) gerçekten mükemmel bir filmdi. Konusunu gerçek hayattan alan filmde, maddi zorluklar nedeniyle karısı evi terkeden ve 5 yaşındaki oğluyla yaşam savaşı veren ve ne olursa olsun asla umudunu yitirmeyen bir babayı canlandırıyordu Will Smith. Filmden aklımda kalan en güzel söz de “Birinin sana bir işi yapamazsın demesine asla izin verme” oldu.

(Filmde hayatı anlatılan Chris Gardner, bugün milyon dolarlık bir şirket olan Gardner Rich‘in sahibi… )

Genelde ağlamaya programlanmış biri olarak, filmde ağladım. Ve hayalini kurduğunuz ne ise, gerçekten istemenin ve başarabilmek için vazgeçmeden çalışmanın önemini birkez daha anladım.

Mutlaka izleyin….

Ben de mimlendim :)

filizkr — Tue, 30 Jan 2007 22:11:00 +0000

Yahu nedir bu mimlenme derken, bu sabah uyku sersemliğimi atamadan kendimi mimlenmiş buldum ve ayıldığımda anladım neyin ne olduğunu…

Sevgili Mine beni sobelemiş… Teşekkür ederim )))

Önce hakkımda bilmediklerinizle başlıyorum ve birçoğunuz gibi çocukluğuma dönüyorum. Ben bunu bu aralar çok sık yapıyorum ama sanırım 30 yaş sendromu başladı, nedeni bu

* Anaokuluna gittiğim yıllarda Erol Evgin‘e aşıktım. Ne zaman radyoda yada televizyonda çıksa yüzüm kızarırdı. Ona olan aşkımı fazla gizleyememiştim sanırım, çünkü babam o çıkınca “kızımın nişanlısı çıktı” diye beni kızdırıp ağlatırdı. (Bu arada, 4 yaşındayken hayatıma giren kardeşim ve o yıllarda onu hayatımdan nasıl çıkarabilirim düşüncesiyle yaptığım hain planlar yüzünden 2 yıl anaokuluna gittim ben… ama şimdi iyi ki bi kardeşim olmuş diyorum, o olmasaydı napardım… canım benim:))
* Yine aynı yıllardı… Babamın kurban bayramından 3-4 ay önce aldığı hamile merinosun 2 kuzusu oldu kısa bi süre sonra. Kurban bayramı yaklaştıkça evde merinosumun kesileceği söylentilerine kulak misafiri olmaya başladım ve bayrama bikaç gün kala, merinosum ve kuzularıyla beraber evden kaçmaya karar verdim. Bahçe kapısını açıp onlarla birlikte dışarı çıktım fakat ben 2 adım atamadan onlar kayboldu. O olaydan hatırladığım en son şey, annemin kulaklarımda çınlayan “Filiiiiiiiizzzzz…..!” diye bağıran sesi… O bayram en mutlu bendim ama kimseye belli etmedim
* Ananemin evinin 3 tarafı mezarlıktır. Sadece ön tarafı bize ait kocaman bir avludur. Gece pencereden baktığınızda, hele ay ışığıda varsa, mezar taşlarının görüntüsü çok korkunçtur. Ama biz çocukluğumuzdan beri alışık olduğumuz için sanırım, mezarlıklardan hiç korkmam. Hatta geceyi bi mezarlıkta geçirebilirim.
* Çok kitap okumuş ve biçok karakterin yerinde olmak istemişimdir ama yerinde olmayı en çok hayal ettiğim karakter Çalıkuşu’nun Feride’sidir. Bunu da ilk kez burda söylüyorum
* Görmeyi çok istediğim 2 yer var : Biri ada hayranı olmam dolayısıyla bu adayı görmeden ölmek istemiyorum dediğim Santorini.. Diğeri de gitmem, görmem, fotoğraf çekmem ve sokak sokak gezmem gerek dediğim Mardin… İkisine de mutlaka gidicem kısmetse

Hakkımda bilmediğinizi düşündüklerim bunlar… Ve benim mimlediklerim de sevgili arkadaşım Aylin, canım arkadaşım ve biricik jakabom Menderes ve bloğu yok ama hakkında bilmediklerimizi yorumlarda yazar diye düşündüğüm Mustafa…. Sobe..!

Bir hayalim gerçek oldu…

filizkr — Thu, 25 Jan 2007 19:58:00 +0000

Oldum olası yazmayı severim. Ama yazdıklarımın hiçbirini saklamam. Çünkü alakasız zamanlarda ve olmadık yerlerde aklıma bişeyler gelir. Çok sevinirim yada çok üzülürüm ve yazarım. Hatta yazdıklarımı okumadan yırtıp attığım olur.

Blog yazmak bu nedenle çok eğlenceli gelmişti bana. Aylarca, nasıl başlasam, ne yazsam diye düşündüm. Ama bi türlü başlayamadım. Sonra beni engelleyenin ne yazsam düşüncesi olduğunu farkettim. Ne yazarsan yaz dedim ve Hizmetchi ile başladım yazmaya. Ama benim başka bi hayalim vardı. Daha önce yapılmışmıydı bilmiyordum, araştırmamıştım da… Rabia ve Aylin‘le paylaştım ilk önce… Birden fazla yazarı olan ve konuları, karakterleri yazarların belirleyebileceği, sıra halinde devam edecek bir blog-roman…
Ve başladık Sanal Dizi‘ye… Ali ve Rabia‘nın beni hayrete düşürecek güzellikteki 2 postundan sonra bende yazdım bikaç satır… Hayatımın en heyecanlı yazarlık deneyimiydi…

Biz hep birlikte yarattığımız karakterlere can verecek, onları kimi zaman güldürüp kimi zamanda ağlatacağız belki… Ve hiçbirimiz bir sonraki postta ne olacağını bilmeyeceğiz. Hikayeyi bıraktığımız noktada, ilerisinin ne getireceğini tahmin bile edemeyeceğiz. Aynı hayat gibi…

Çok mutluyum, çok heyecanlıyım…

Hayallerinizin her daim gerçek olması dileklerimle..

"Bu toprakların esas kültürü : Senin ve benim kardeşliğimiz…"

filizkr — Sat, 20 Jan 2007 21:56:00 +0000

Ben, çok üzgünüm..! İçimden geçenleri yazamayacak kadar üzgünüm.

Bazı şeyleri görebilmek için çok şey bilmek gerekmez. Biz bu topraklarda doğduk hep birlikte, hep birlikte büyüdük. Zor günleri hep birlikte gördük. Yazılanlar, çizilenler, söylenenler bizim bildiğimiz gibi değildi. Biz kardeştik, ve yıllarca Türk, Rum, Ermeni, Kürt, Laz…. hep birlikte aynı sofrada yemek yedik. Bunu kim inkar edebilir?? Bu gerçeği kim görmezden gelebilir??

“Ahbarik,
Sana bugüne kadar ne senin ana dilinde, ne kendiminkinde böyle hitap etmemiştim. Nasıl edeyim ki? Birbirimizi en fazla üç-dört kez görmüşüzdür. Öyle büyük bir yakınlığımız olmadı. Ama bugünlerde olan bitenlerden sonra, bizimkilerin dediği gibi artık “dünya ahret kardeşimsin”! Çünkü ırkçılık yeniden çıldırdı. Çünkü seni ve beni, sizi ve bizi bir kez daha karşı karşıya getirmeye çalışıyorlar. Öyleyse, onlara inat, ben de bundan sonra sana “ahbarik” diyeceğim!
Önce Sabiha Gökçen’le başladılar. İnsanın dehasının ürünlerinden biri olan uçağı bu topraklardan göklere yükselten bu ilk kadının Ermeni olması ihtimali onlara çılgına çevirdi. Yazan neden yazmıştır, neden birinci sayfadan vermiştir, bu bağlamda bütünüyle ikincil. Önemli olan tepkinin niteliği. Koskoca Genelkurmay bu konuda açıklama yapma ihtiyacını hissediyor. Türk Hava Kurumu adına yapılan açıklamada “bu sadece Gökçen’e değil, Atatürk’e de hakarettir” deniyor. Irkçılığın daha katıksızı görülmüş müdür? Gökçen’e Ermeni demek ona hakaret oluyor. Bu yetmiyor. Atatürk’ün manevi kızının Ermeni olması ona da hakaretmiş! Hrant, duygumu söyleyeyim. Atatürk’ün yaptıkları konusunda herkesin çok farklı fikirleri olabilir. Ama eğer bir kız çocuğunun Ermeni olduğunu bile bile onu manevi kızı olarak benimsedi ise, bu, 1915’in yaşandığı bu topraklar üzerinde bir cumhurbaşkanının yapabileceği en onurlu şeylerden biridir. Elbette 1915’in utancını ortadan kaldırmaz. Ama hiç olmazsa onun da, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve ertesinde sayısız Türk ailesinin yaptığı gibi, bu toprakları bin yıldır paylaştığımız Ermeni halkına karşı yapılan Osmanlı devlet zulmünden kendini politik bakımdan olmasa da insani bakımdan ayırarak hiç olmazsa şefkat duyabildiğinin bir işaretidir. Belki ruhunun derinliklerinde bir yerinde, kendinden öncekilerin yaptıklarından onun da utanç duyduğunu gösterir.
Şahsen ben, Sabiha Gökçen Ermeni ise bunun ortaya çıkmasından gurur duyarım. Ermenilerin bu toprakların kültürüne kattıkları her şeyin ortaya çıkmasından duyacağım gibi.
Irkçılar şimdi de seninle devam ediyorlar. Faşistler, yazdığın sekiz yazılık bir dizinin bir tanesinden bir cümleyi yazının içinden cımbızla çekiyorlar ve seni Türk düşmanı ilân ediyorlar. Sen Ermenilerin bir bölümünü bugüne kadar sürdürdükleri politik yaklaşımdan vazgeçmeye, Türklerle dostluğa çağırırken, onlar senin Türk düşmanı olduğunu ileri sürüyorlar! Sonra da seni alenen tehdit etmeye cüret ediyorlar. Senin “hedefleri olduğunu” ilân ediyorlar. Savcılar bu açıklamayı şiddete teşvik suçu saymayacaklarsa hangisini sayacaklar? Onları bilmem, ama senin kılına dokunulursa, Türkiye’nin demokratları, sosyalistleri ve enternasyonalistleri bunu bütün Türkiye Ermenilerine yapılmış bir saldırı sayacak ve bu işin peşini bırakmayacaklardır.
Seni geç tanıdım Hrant ve çok az tanıdım. Ama sen benim için sadece Hrant değilsin ki! Sen benim Jirayr amcamsın. Bana, ağabeyim Can ile birlikte daha kısa pantolonlu iki çocukken müziği sevdiren, nükteleriyle yaşama sevinci veren, zarafeti öğreten adamsın. Eliz teyzemsin, on-on beş yıl boyunca annemle hayatının her sırrını paylaşan, bizim başımızı okşayan. Lise çağımda her şeyi konuştuğum, birlikte nice sevinçler yaşadığım, birçok sıkıntımı paylaştığım Levon’sun. Pangaltı’daki kışlık, Kınalıada’daki yazlık evinde beni sofrasına oturtur ve geceleri ağırlarken sanki üçüncü çocuğu imişim gibi davranan Takvor amcamsın, maalesef adını hatırlayamadığım karısısın. Daha sonra, aynı işyerini paylaşmaktan hayatımda en büyük zevki duyduğum insan olan, beni Samatya’daki evinde Ermeni mutfağının en güzel mezeleriyle ağırlayan, çevresindeki herkese “ne güzel, yaşıyorum” dedirtecek kadar hayat dolu kızkardeşim, “kuyriğim” Araksi’sin, onun kocası Vartan’sın, oğlu Sevan’sın. Adını saymakla bitiremeyeceğim nice sevgili öğrencimsin.
Sen benim için onlarsın, çünkü sezgilerine ve yargılarına çok güvendiğim bir insan senin nasıl insan bir insan olduğunu anlattı bana. Ama asıl, Agos’u, belki de tarihe Ermenilerle Türklerin kardeşleşmesinde en önemli rolü oynamış yayın olarak geçecek olan Agos’u yıllardır bunca güçlüğe rağmen çıkarmakta en büyük çabayı gösterenlerden olduğun için onlarsın.
Sana dokunulursa, benim canım acır.
Bu toprakların, Hrant, esas kültürü o ırkçılık değil. Bu toprakların, sevgili kardeşim, ahbariğim, esas kültürü senin ve benim kardeşliğimiz. Bir gün onları politik olarak yenilgiye uğratacağız. Bu kâbus bitecek ve Ermeniler, Türkler, Rumlar ve Kürtler hepimiz kucaklaşacağız. O günü yakınlaştırabilirsek ne mutlu sana, ne mutlu bana! Ne mutlu ben enternasyonalistim diyene!

Hrant Dink’e açık mektup – Sungur Savran- 01.03.2004“

Gün gelir moda olur…

filizkr — Tue, 16 Jan 2007 15:58:00 +0000

Yıl 1997… Henüz öğrenciyiz… Girişimcilik ruhuyla yanıp tutuşan bir sınıf arkadaşım, Türkiye’ye farklı ne getirsek diye bir araştırma yapıp, kahve,krema ve şekerin birleşimiyle hazırlanmış bir toz içecek markası buldu. Ve firmayla uzun uğraşlar sonucu görüşerek çok sayıda ürün numunesini, marketlere pazarlamak üzere Türkiye’ye getirtti. Tarif ettiğim anladığınız üzere, artık ülkemizde birçok markanın ürettiği, bildiğiniz 3′ü 1 arada kahve… Firma Food Empire ve marka MacCoffee… Arkadaşım, elinde numunelerle büyük marketlerden zar zor randevular alıyor ve görüşmelere gidiyor ama maalesef kimse ilgilenmiyor. Öğrenci olduğu için ilgilenilmediğini düşünerek, gıda toptancılarına satmayı deniyor, onlarda bu garip içecekle fazla ilgilenmiyorlar. Bu arada MacCoffee‘nin sadece üçü bir arada kahveleri yok, bunun dışında da farklı aromalarda toz içecekleride var. Toz bitki çayları ve fındıklı, karamelli kahveler gibi… Arkadaşım, çok uğraşmasına rağmen numuneleri pazarlayamayınca hepsini sınıfça biz içiyoruz ve hepsi bittiğinde üzülüyoruz, çünkü tekrar getirtmek neredeyse imkansız. Aradan birkaçyıl geçtikten sonra Nescafe aynı ürünü çıkartıyor. Herkes bir anda bu ürünü çok beğenerek tüketmeye başlıyor. Ama biz benzer ürünü daha önce denemiş kişiler olarak, Nescafe’yi MacCoffee kadar beğenmiyoruz.

Bu Pazar günü Migros’ta dolaşırken, yıllar sonra yine MacCoffee‘yi gördüm. Birden fazla çeşidiyle raflarda duruyordu. Nedense çok sevindim ve hemen 20′li paketlerden aldım bir tane. Gerçekten haklıymışız, şu anda piyasada olan benzer ürünlerden çok daha güzel. Kremayı fazla sevenler için 2in1 EVO ürünü ise mükemmel.

MacCoffee yıllar sonra Türkiye’ye nasıl geldi diye bir araştırma yaptım ve aşağıdaki haberi buldum.

“60′tan fazla ülkede, 250′den fazla ürün çeşidiyle faaliyet gösteren Uzakdoğu’nun gıda devi Food Empire, MacCoffee ileTürkiye pazarında. Dünyada ilk kez 1993 yılında MacCoffee markasıyla 3′ü 1 arada hazır kahvelerini üreten ve satışa sunan Food Empire, Türkiye pazarına güveniyor.
Uzakdoğu’nun önde gelen gıda firmalarından Food Empire, MacCoffee 3′ü 1 arada hazır kahveleri ile Türkiye pazarında yerini almaya hazırlanıyor. Yiyecek ve içeçek grubu Food Empire, dünyada ilk kez MacCoffee 3′ü 1 arada hazır kahvelerini üreterek, 1993 yılında pazara sundu. Rusya’dan Doğu Avrupa’ya, Çin’den ABD’ye kadar 60′tan fazla ülkeye ihracat yapan Food Empire için Türkiye öncelikli pazarlar arasında yer alıyor.
Food Empire’ın MacCoffee ile Türkiye pazarına girişine ilişkin olarak 1 Kasım 2006 Çarşamba günü bir basın toplantısı düzenlendi. Toplantıya Food Empire Yönetim Kurulu Başkanı ve Murahhas Azası Tan Wang Cheow, MacCoffee Türkiye Temsilcisi Akshay Sharma ve Türkiye pazarında dağıtımını üstlenen Turkuaz Genel Müdürü Erdinç Koca katıldı.
Basın toplantısında bir konuşma yapan Food Emripe Yönetim Kurulu Başkanı ve Murahhas Azası Tan Wang Cheow, Food Empire firması ve dünya pazarlarındaki konumundan bahsetti. Cheow, ‘MacCoffee 3′ü 1 arada hazır kahve çeşitlerimizle Türkiye pazarında bir başlangıç yapmaktan dolayı heyecanlıyız ve Türkiye’de aromalı ve aromasız yüksek kaliteli kahve çeşitlerimizle ve MacCoffee deneyimiyle Türk kahve severleri memnun etmeye devam edeceğiz’ dedi. Ürün portföylerinde 250′den fazla yiyecek ve içecek çeşidi olduğunu vurgulayan Cheow; Rusya, Doğu Avrupa ve Orta Asya pazarında iyi bir yer edinen MacCoffee markasının Türk tüketicileri tarafından da benimseneceğine inandıklarını belirtti.
“3′ü 1 arada” kahve pazarını büyüttü
Food Empire’ın İran, Irak ve Türkiye’de operasyonlarından sorumlu Akshay Sharma da toplantıda söz alarak Türkiye’de son üç yılda kahve pazarının hızla büyüdüğüne dikkat çekti. Sharma, bu büyümeye en çok 3′ü 1 arada hazır kahvesinin katısı olduğunu söyledi. Sharma, hedeflerinin Türkiye’yi öncelikli pazarlardan biri yapmak olduğunu belirterek, “Geniş ürün gamı ile bu pazarda her tüketiciye ulaşmayı hedefliyoruz. Yeni ürün ve tatlarla Türk tüketicileri MacCoffee’den her zaman keyif alacaklar” dedi.
Sharma, Food Empire olarak uluslararası yiyecek ve içecek sektöründe kaliteli ürün ve servis veren bir şirket olduklarını belirterek, ” Farklılık yaratmak için gerekli olan girişimcilik ruhumuz, tutkumuz, ve insanlarımız olduğu sürece hedeflediğimiz başarıya ulaşacağız” şeklinde konuştu.” Kaynak:Dünya Online

Nedir??

filizkr — Sat, 23 Dec 2006 11:13:00 +0000

Aşık olmak mı zor, adam olmak mı?

Redd…….

filizkr — Thu, 21 Dec 2006 07:22:00 +0000

Uzun zamandır dinlediğim en güzel albüm Redd grubunun son albümü “Kirli Suyunda Parıltılar”

Ama beni albüm kadar etkileyen başka bişey daha var, kapağın iç kısmında yer alan yazı…

Uzun demezseniz okuyun, kendi korkularınızdan birşeyler bulacağınıza eminim…

“Bildiğim tüm ahlak ve uymaya çalıştığımız onca kural arasında insanlığın tanımını kim yapmış, ne doğru ne yanlış diye kafa yormaktan; politik miyim neyim ben diye farkına varamayıp nasıl yetişmişim, neye dönüşmüşüm diye sorup durmaktan, sorularıma cevaplar bulamadığımda bir sigara yakıp onun bile üstünde beni öldüreceğini okumaktan ve kendi kararlarımı etkilemem için olasılıklarımın sürekli büyük harflerle gözümün içine sokulmasından, ölmek mi yaşamak mı diye sorsalar neden yaşamak olduğu konusuna acizce cevap vermektense ölene kadar susmaktan, yaşadığım hayatın doğrularına karşı çıkıp mecburen’ler içinde bahaneler bulmaya çalışmaktan, bir beden olduğumu unutup olmadık ruh durumlarıma anti-depresanlarla mutluluk zımbalamaya çalışmandan, hayallerimi komik diye anlatamayıp gerçekleri komik bulmaktan, duyguların kablosuz bağlantılarla ulaşabildiği, dokunabildiği sınırsızlıktan ve bu durumun hareket kabiliyetimi ve cisim üzerindeki etkimi sınırlayıp duygularımı esir almış bir cismi parçam kabul edip onsuz yapamamaktan, özgürlüğün dört duvar bir odada yalnızlık olduğunu ve bunun alternatifinin uyumlu bir kostüm ve önceden çizilmiş figürlerle kalabalığın arasında dolanmak olmasından korkuyorum. Yaptığım şeyin her ne olursa olsun dijital bir tanımı olmasından ve bu tanımın bütün yaratıcılığımı daha yaratırken hasta etmesinden, çizgileri doğru çizmekten yada çizdiklerimi güzel sanıp aslında çirkin olanlarla estetik yarışına girmek zorunda olmaktan, estetiği unutmaya çalıştığımda göreceli bir estetiğin yelkovanın ucunda şekil değiştirdiğini görmekten, kulağımda çalan müziklerin sadece canımı acıtmak yada dalga geçmek için yazılmış olabileceğini düşünüp taksinin arka koltuğunda geride kalan bloklar arasında üç beş ağacın yalnızlığını unutmaktan, post-modern delilik içinde kendimi akıllı ilan etmekten, dilimi tutamayıp özgür olduğumu söylemekten, olabildiğince çok düşünüp az düşünmem gerektiği sonucuna varmaktan, olabildiğince çok yazıp kağıtları paralayıp parkenin üstünde izlemekten ve aslında neyi neden yazdığımı sorgulayıp kalemimi eski günlerdeki gibi kaset sarmak için bile kullanamamaktan, alternatifi olmayan bir şehir yaşamının kölesi olmuş, kutulanmış ve dondurulmuş şekilde yaşadığımın farkına varıp kendimi hasta etmekten, uyumam ve uyanmam gereken zamanı güneşin değil de hayatın belirlemesinden, zamana yetişmeye çalışırken koşturmaktan yada dinlenmek için manzaraya baktığımda geçmişi özlemekten korkuyorum. Aslında hasta olduğumu kabul etmemekten, kendim dışında her şeyi reddetmekten ve inancımı sorgulayıp sonucunda bir bütün olmadığımı fark etmekten, parçalarımda tercihlerimin yanlışlarını arayıp “hepsi doğruydu-hayat yalandı” cevabını bulmaktan, televizyonda duyduğum repliklerle yaşamaktan, kendimi bir film içinde yaşıyor sanıp hareketlerime dikkat etmeye çalışmaktan ve duygularımı yavaş yavaş kaybetmekten, ben ben olmaktan da, sen yada o olmaktan da korkuyorum. Olmamaktan ve olamamaktan ve olamamaktan olmaya çalışıp, bir şeye benzetilmeye çalışılmaktan, oysaki benim ben olduğumu söylediğimde kim yada ne olduğumu, ne yaptığımı, nasıl yaptığımı umursamadan beni ben kabul edecek birini bulamamaktan, bulamadığımda aramadığım için suçu kendime atmaktan, yalnızlığımı kıskanmaktan ve kendimi nefes alıyorum diye kalabalığın içine çekilmekten korumaktan, kalabalıkta bile kendimi sıra dışı hissedip bununla övünmekten, uyumlu olduğumu sanıp uyumsuz olduğumu görememekten, kendimi ötekinden daha özel hissederken egomdan utanmaktan ve tüm utançlarım arasında en utandığım şeyin duygularım olması gerçeğini görmekten, kim için ne için neden yaşadığımı bulmama az kaldı sanıp uykuyu ertelemekten, yazmaktan çizmekten şikayet etmekten, şarkı söylemekten, eleştirmekten nefret etmekten, aşık olmaktan korkuyorum. Korktuğum şeyleri başkalarının duymasından, korkusuz olduğumun sanıldığını sanıp kahraman olamadığım için üzülmekten, kendimi tertemiz ve saf sanıp başkalarını kirli buluyor olmaktan, kendimi kirli suda yüzen bir balık sanıp denize doğru yüzmeye çalışırken boğulmaktan ve kendimi korkularımı yazarken delirtmekten korkuyorum.

O yüzden burada bırakıyorum. Korkularım iyi ki varlar, cesaretimi tetikliyorlar. “